عشق عشق مي آفريند                           عشق زندگي مي بخشد

زندگي رنج به همراه دارد                       رنج دلشوره مي آفريند

دلشوره جرات مي آفريند                       جرات اعتماد به همراه دارد

اعتماد اميد مي آفريند                          اميد زندگي مي بخشد

زندگي عشق مي آفريند                       عشق عشق مي آفريند

                            . . . و از عشق مردن

                              سفريست به سوي خدا       

سنگ لوحي باش پاك, عاري از هر تعصبي آنگاه شايد در يابي كه حقيقت چيست

از حقيقتي كه مي يابي , حيرت مكني در جايي مكتوب نبوده و به واژه در نمي آيد.

Though I would conceal

In my face it yet appears

My fond,secret love

So much that he asks of me

Does not something  trouble you?

حتي اگر آن را پنهان كنم در صورتم عشق و انس من آشكار است.

چند دفعه از من پرسيده بود چيزي تو را آزار نمي دهد.

They don’t love that don’t show their love                    

كسي كه عشق خود را ابراز نكند عاشق نيست

What greater thing for two human souls than to feel that  they are joined to strengthen

Each other in silence  of unspeakable memories

براي دو روح چه چيز باشكوه تر از اين كه احساس كنند به هم پيوسته اند تا در سكوت خاطرات

ناگفتني  به يكديگر توان بخشند.

كساني كه شهامت عاشق شدن را دارند بايد شهامت درد كشيدن را هم داشته باشند

بگذار اين سکوت هزار ساله را بشکنم ، بگذار بدون تعارف بگويم که وقتی تو دير می کنی چراغها پير می شوند.

 و وقتی تو نيستی همه جا بوی خزه های فراموش شده را می دهد. بگذار پرده ها را کنار بزنم تا روز بی واسطه روی طاقچه بنشيند.

دلم می خواهد ستاره ها را در نيمه های راه متوقف کنم و سايه ها را از روی زمين بردارم تا صدای قدمهايت خاکسترهای باستانی را شعله ور کند. دلم می خواهد زيبا ترين کوچه را گلدان بريزم تا سبز شود و بشکنم تا بشکفد. دلم می خواهد دنيا پر از عطر کوچه باشد و آمدن تو.

کجائی ؟

 هر چقدر جستجو می کنم ترا نمی يابم در لانه ی پرستوها ، در ساحل لک لک ها ، در حواشی پروانه ها.

 کجائی ؟

 چرا نيم نگاهی به من نمی اندازی ؟

چرا کمکم نمی کنی تا عادتهايم را ترک کنم ؟ من بی تو نمی توانم روی سنگلاخها راه بروم و آواز بخوانم.

 من دوست دارم شاعر ترين باشم، من دوست دارم درياترين باشم، چرا خستگی ام را نمی زدائی ؟

دلم گاه گاهی نمی تپد و عبور ترا از کنار رنگين کمان تماشا می کند. دلم گاه گاهی از سينه بيرون می جهد تا بی تو بودن را بگرياند.

کجائی ؟

اگر بيائی نامت را بر ابرها می نگارم تا آسمان ببارد.

i have said  nothing because there is  nothing  I can say  that

would  describe  how I feel  as  perfectly   as you  deserved  it

اگر تنها ترین تنهایان شوم باز هم خدا هست او جانشین تمام نداشتن های من است

تا شقایق هست زندگی باید کرد

يكديگر را دوست بداريد, اما از عشق زنجير نسازيد

بگذاريد عشق همچون دريايي مواج ميان ساحل هاي جانتان در اهتزاز باشد

جامهاي يكديگر را پر كنيد اما از يك جام منوشيد

از نان خود به يكديگر هديه دهيد اما هر دو  از يك قرص نان تناول مكنيد

به شادماني با هم برقصيد وآواز بخوانيد اما بگذاريد هر يك براي خود تنها باشيد

همچون سيمهاي عود كه هر يك در مقام خود تنهاست , اما همه با هم به يك آهنگ مترنمند .

دلهايتان را به هم بسپاريد اما به اسارت هم ندهيد .

زيرا تنها دست زندگيست كه مي تواند دلهاي شما را در خود نگاه دار د .

در كنار هم بايستيد نه بسياز نزديك :

از آنكه ستونهاي معبد به جدايي بار بهتر كشند .

و بلوط و سرو در سايه هم به كمال رويش نرسند .

 ___________________________________________________